Wolverine: een achtbaan van testosteron
X-Men Origins: Wolverine
Regisseur: Gavin Hood
Met: Hugh Jackman, Liev Schrieber, e.a.
Twentieth Century Fox, Marvel Entertainment en Dune Entertainment
Lengte: onbekend
Release: 1 mei 2009
Zie ook www.x-menorigins.com
Een recensie van Tessel M. Bauduin
Waar het de X-men aangaat, heb ik altijd de meeste affiniteit gevoeld voor het karakter
Wolverine, indrukwekkend, woest en tragisch tegelijk. Gezien zijn positie als no.
1 in Wizard Magazine’s 200 “Comic Book Characters of All Times” en no. 4 in “The
50 Greatest Comic Book Characters” van Empire Magazine, ben ik niet de enige (het
ranglijstje 100 beste karakters volgens Holland SF moet nog komen; ik nomineer vast
Wolverine). Met zulke populariteit is het natuurlijk niet vreemd dat 20th C. Fox
en Marvel de nieuwe film-serie over de oorsprong van verschillende X-men met Wolverine
beginnen, ondanks de wat latere toevoeging van het karakter aan de oorspronkelijke
strip.
In de groeps-films over de X-men (X-Men, X2, en X-Men: The Last Stand) waren al
wat sluiertipjes opgelicht met betrekking tot Logan/Wolverine’s verleden, maar in
deze film wordt het allemaal breeduit uit de doeken gedaan. We zien de mutanten Logan
en zijn broer Victor Creed, beter bekend als het karakter Sabretooth, die onsterfelijk
en vrij onverwoestbaar van de ene in de andere oorlog rollen, en uiteindelijk gerecruteerd
worden voor een geheime elite van het Amerikaanse leger, onder leiding van kolonel
Stryker – ook al een bekend karakter. Wolverine is natuurlijk eigenlijk best een
aardigerd - in tegenstelling tot zijn broer trouwens, die fungeert als de “dark side”
van Logan, en wiens bruutheid dik is aangezet -, en op een gegeven moment zegt hij
het geweld vaarwel. Maar zó werkt het natuurlijk niet, beste Logan, en middels een
beroep op Wolverine’s wraak- en moordlust weet kolonel Stryker niet alleen zijn befaamde
woede op te wekken, maar Wolverine er ook toe te bewegen zijn lichaam te laten vullen
met het metaal adamantium. Wolverine’s kenmerkende messen zijn namelijk oorspronkelijk
van bot, lieve lezers (als nagels maar dan anders); hij wordt pas echt het wapen
dat hij is door geheime overheids-inmenging (ten koste van een half miljard dollar,
wordt nog even fijntjes uitgesproken in de film; een niet onaardig bedrag in deze
tijden van crisis, lijkt me, zeker niet voor de Amerikaanse schatkist. Nou hebben
ze er daar wel meer een handje van ongelooflijke bedragen aan wapens uit te geven,
maar dat terzijde). Eigenlijk is het verhaal daarmee wel samengevat: Wolverine wordt
boos en neemt wraak. Er is als bijgerecht wel wat romance en tragiek aan toegevoegd,
en wat pogingen tot diepgang enzo, en wat informatie over andere bekende X-men (zoals
Cyclops, Gambit, Wraith, Agent Zero) maar het hoofdgerecht blijft toch wel Wolverine
zelf natuurlijk.
En wat voor hoofdgerecht. Dames en heren, ik zeg u, Wolverine verveelt geen moment.
Daar heb je ook geen tijd voor, aangezien de film in een vrij moordend tempo, nadat
e.e.a. in het begin éventjes op stoom moet komen, voort dendert. De toeschouwer rolt
van het ene spectaculaire gevecht in de andere nog indrukwekkendere vernietigings-
of ontsnappings-scene. Alles is overweldigend: de special effects, de actie, de geluidsband,
en ook, en vooral, Wolverine zelf.
Hugh Jackman heeft duidelijk heel wat uurtjes in de sportschool door moeten brengen
voor deze rol, en het zou me niet verbazen als hij tijdens de opnamen met anabole
steroiden ontbeten heeft. De immense borstkas, bezwete spieren en opgezette aderen
spatten van het scherm af (want waarom een shirt aan doen?), en in combinatie met
de woeste blikken, het overvloedige borsthaar, het geschreeuw en gegrom en het veelvuldig
er op slaan, aangevuld met snelle mannen-speeltjes als motoren en helikopters, is
Wolverine vooral één groot testosteron-festijn. Wolverine is de oer-man, die zijn
tijd vult met eigenlijk maar één oer-mannelijk ding: territorium drang. Wolverine
is stoerder, sterker, ruiger, behaarder, fysiek indrukwekkender, harder en onverwoestbaarder
dan de anderen (én heeft het mooiste meisje); en hoewel hij in de confrontatie met
zijn nemesis Deadpool nou nét niet de grootste heeft (we spreken hier over messen),
wint hij toch nog. Hoera. Wolverine is als Bokito: wel knap dan, natuurlijk, en ietwat
menselijker, maar verder één brok door roeien en ruiten gaande testosteronale mannelijkheid,
een krappe 2 uur lang.
Nou, een heerlijk hoofdgerecht, kan ik u zeggen. Niet te veel nadenken, gewoon gáán.
