Brisingr
Christopher Paolini
London: Doubleday, 2008
Importeur: Nilsson & Lamm
Illustraties: John Jude Palencer en Christopher Paolini
763 pp.; adviesprijs: e 19,95
De volledige titel van dit derde deel in de Inheritance-serie van Paolini is Brisingr
or The Seven Promises of Eragon Shadeslayer and Saphira Bjartskular. Dit maakt het
al geheel duidelijk: Paolini is in de welbekende fantasy-afgrond gevallen. Was het
eerste deel, Eragon, nog aardig; het tweede was al een draak en nu met het derde
deel is het geheel hommeles. Het is hoogdravend, langdradig, bij vlagen zeer oppervlakkig,
onorigineel en vol onaantrekkelijke emotioneel onvolwassen en zeurderige personages.
Al in het eerste hoofdstuk overviel mij een Rad des Tijds-gevoel; een lang uitgesponnen
aflevering van ‘Goede Tijden Slechte Tijden’ in fantasy-setting, waarvan het einde
maar niet in zicht wil komen. Gaap gaap, saai saai. Eragon heeft een aantal moeilijke
keuzes en beloften gemaakt in het vorige deel; de gevolgen danwel het naleven daarvan
stelt hem voor allerlei obstakels en ongemakkelijke morele keuzes. Er komt nog wat
slappe romantiek bij waar Eragon zich doorheen zwalkt en de gemiddelde religieuze
fundamentalist nog geen zwetende handen van krijgt; verder wat geweld, belangrijke
veldslagen, en natuurlijk de grote druk om de boze koning te verslaan (alwéér niet
volgens plan gelukt!) en het land te redden. Redde men nog ooit de wereld in één
dag, bij voorkeur voor het avondeten (zie Terry Pratchet), nu duurt en duurt het
allemaal maar.
Jammer. Paolini leek veelbelovend, zeker ook gezien zijn jonge leeftijd (hij is
van 1983; zijn eerste boek kwam uit toen hij 19 was). Of het door de uitgever, de
fantasy-boekenwereld in de VS, de druk of door het bij nader inzien toch middelmatige
talent van Paolini komt kan ik niet zeggen, maar Inheritance is een 13-in-een-dozijn-serie
geworden, waar de aansprekende voorkant en de groots opgzette pr-campagne niets aan
af doet. Alleen lezen als u een verstokt liefhebber bent. En houdt uw hart vast voor
de film; die zal natuurlijk ook wel rap komen; en na het afgrijselijke misbaksel
dat van het eerste boek gemaakt is beloofd ook dat weinig goeds…
Wat is er toch aan de hand in fantasy-land? Zijn er geen frisse originele auteurs
meer?
Tessel M. Bauduin
